Oorsprong westerse Astrologie


Kalender: Van Megalithen naar Mesopotamie
 
image

Een paar onjuistheden: Alle literatuur over dit onderwerp gaat over de oorsprong van de westerse astrologie. Dat is echter een misverstand, want:

  1. Astrologie is veel ouder dan de westerse astrologie
  2. Astrologie werd niet uitgevonden in Babylon, maar was al minsten 15 000 jaar oud.
Voor de 17e eeuw waren astrologie en astronomie gelijk, wie aan astronomie deed, deed ook aan astrologie. Het is duidelijk waar de mens astronomie voor nodig heeft: Mag de moderne mens denken dat de specieboontjes in de schappen van Albert Heijn ter wereld komen, de niet zo moderne mens moest er rekening mee houden dat niet het hele jaar geschikt is om groente te verbouwen, te oogsten of het vee te laten weiden.


 

Kalender: dus siderische zodiak

Deze zodiak gebruikt een astroloog doorgaans niet.
 
image

Er zijn verschillende zodiaks in gebruik bij astrologen: de zogenoemde keerkrings- en de siderische. Onze westerse kalender is gebaseerd op het keerkrings- jaar, de omloop van de zon: 365 dagen, 5 uur , 48 minuten en 4.5 seconden.

In Egypte en Babylon werden de siderische zodiak en de vaste sterren gebruikt voor het berekenen van de kalender. In 4000 vChr begon de lente in Babylon bij het opkomen juist voor zonsopgang van het sterrenbeeld de Pleiaden.

Keerkring: Stone Henge

maar in Noord Europa werd de zon gebruikt, de keerkrings- zodiak dus, voor een kalender aan de hand van megalithen: staande stenen zoals bekend van Stone Henge.

 
 

Maanfasen

De oudste aanwijzingen dat de mens de maanfasen gebruikte om tijden van droogte en vloed te vinden dateren van 15000 voor Chr, het stenen tijdperk; de ontwikkeling van de landbouw tussen 10 000 en 5 000 vChr maakte deze observaties van buitengewoon belang.

Levensloop: dag en nacht

Op de eerste plaats diende de observatie van de hemel een praktisch doel: orde scheppen in de chaos van het dagelijks leven en zo ook orde brengen in het leven van de gemeenschap. Daarnaast zijn er aanwijzingen te over dat ook op persoonlijk vlak de waarneming van de hemel een belangrijke ordenende rol speelde:

Het mensenleven werd al snel vergeleken met, c.q gelijkgesteld aan de dagelijkse gang van de zon: zo werd zonsopgang de geboorte, zonsondergang de dood: ofwel: de astrologie werd instrument in handen van de religie, de vragen naar de zin van het leven van de mens. De kalender is in alle religies een object van religieuze rituelen geweest en is dat in veel gevallen nog bij de uitstervende religies van tegenwoordig. Zo ook waren er goden uit de hemelse sferen en uit de aardse, met alle verdere connotaties van dien.

 
 

Van Megalithen naar Mesopotamie: ontstaan van de astrologie zelf



Het raadsel van Stone Henge is in feite nooit opgelost. Het is nooit helemaal duidelijk geworden wat de volle implicatie van de stenen monumenten is. Duidelijk is wel dat de seizoenen via de stenen veel trefzekerder konden worden bepaald dan dat gebeurde met de siderische zodiak van Egypte: de stenen hadden geen last van de verschuiving van de sterrenbeelden, de zogenoemde precessie van de equinox. Of het lentepunt nu in de Pleiaden valt of ergens anders dat maakt voor de schaduw die de zon werpt niet uit om het eenvoudig te zeggen.

Een van de theorieën is dat de kennis van de cultuur die Stone Henge creëerde tussen 3000 en 2000 vC werd doorgegeven naar Mesopotamie, waar de combinatie van wiskunde, sterrenkunde en mythologie een meer definitieve vorm kreeg, waardoor de astrologie in engere zin ontstond.